Waarom deze blog?


dinsdag 23 december 2014

Een vervroegde diagnose.

De MRI-scan die gepland was op 30/12 werd vervroegd naar 18/12 omdat de dokter zeker wou zijn over de activiteit van de tumor en de resultaten tussen de verschillende scans wou vergelijken.  Ondertussen had ik mijn eerste Sandostatine spuit gekregen en  de opdracht gekregen om de stoelgang (shit) van 24 uur op te sparen voor onderzoek.  Op maandag 18/12 hebben ze dan ook een echo genomen van een gezwel onder de oksel dat plotseling was opgetreden.  Hierover wisten ze onmiddellijk te vertellen dat het om een vetophoping ging die toevallig naar buiten gekomen was, gelijkaardig aan het gezwel in de lies. Beiden hebben dus niets te maken met de tumor in kwestie.  In de namiddag mocht ik dan op consultatie bij de dokter maar omdat de uitslagen van alle onderzoeken nog niet binnen waren kon hij nog niet veel vertellen.  Dokter De Man engageerde zich wel om mij op maandag 22/12, gisteren dus, op te bellen nadat hij samen met de ploeg alle resultaten had besloten.
In de late namiddag belde hij mij op met de volgende diagnose:
1) In de stoelgang was er heel veel vet gevonden, wat er op wijst dat mijn pancreas te weinig enzymen (eiwitten) aanmaakt.  Dit gaan ze nu proberen te verhelpen met pilletjes.  Het voorschrift wordt via de post opgestuurd.  Hopelijk laat het niet te lang op zich wachten en werken de pillen!  Het zou een mooi kerstgeschenk zijn, want het is juist een jaar geleden dat ik geplaagd werd door die voortdurende diarree. Alleen moet de adviseur nog de terugbetaling ervan goedkeuren en dat zal niet zo evident zijn gezien terugbetaling alleen gebeurt bij patiënten die een zieke pancreas hebben en NET is zo zeldzaam dat de dokter niet weet hoe de adviseur dat zal beoordelen.  Maar die goedkeuring is in mijn ogen maar peanuts als de pillen daadwerkelijk zouden helpen.
2) De laatste scan heeft uitgewezen dat de tumor niet gegroeid is tussen september en nu. Dit betekent dat ze nu zeker zijn dat het om een traaggroeiende tumor gaat en ze geen chemo moeten geven, wat in het andere geval volgens de dokter wel nodig zou geweest zijn.  Die laatste uitspraak was voor mij toch wel even schrikken want tot nu had hij nog nooit over chemo gesproken, integendeel!
3) Men begint te twijfelen of de tumor in de pancreas wel de primaire is.  Daarom gaat men op 8 januari nog maar eens bloed afnemen om via een speciale methode te zoeken naar een bepaalde stof in het bloed.  Als die stof in het bloed gevonden wordt dan volgt er een meer doorgedreven onderzoek van de, wat ze tot nu toe uitzaaiingen noemden, in de lever.  Dit kan dan niet meer gebeuren via een punctie, maar moet via een kleine operatie in het UZ. En dan zouden ze de Sandostatine spuiten voorlopig even stil leggen.

Conclusie: het blijft weer afwachten, maar als die vervelende diarree al zou ophouden, dan zou dit al een welgekomen geschenk zijn. Toen ik daarop alluderend aan de dokter via de telefoon zei dat ik dat goed nieuws vond, reageerde hij met de woorden: laat ons hopen dat dit helpt, maar je blijft dan toch nog ziek hoor! Eigenaardig genoeg voel ik mij niet ziek en ben ik blij dat ik verder kan functioneren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten